آیا ناشنواییِ آهنگ با کم‌شنوایی یکی‌یه؟

گزارشِ نخستینِ موردِ ناشنواییِ مادرزادیِ آهنگ، تشخیصِ ضعیفِ زیر و بمیِ ریزدانه ره با شنوایی‌سنجیِ عادی گزارش هاکرده. این مدرکِ مستقیمِه که این دو مفهوم می‌تونن از هم جدا بون. این فقط یه موردِه، نه دلیلِ این‌که هر کسی که توی آهنگ مشکل داره، شنواییِ عادی یا همون علت ره دارنه. Peretz et al., 2002

مطالعهٔ گروهیِ بزرگ‌تر و پژوهشِ شیوع، معیارهایِ سنجشِ گسترده‌تری ره به کار بَردنه. اونا از روی امتیازِ آهنگ، کم‌شنوایی ره دسته‌بندی نکوننه. همین‌طور، بازیِ آهنگ نباید کسی ره مطمئن هاکنه که حساسیتِ شنواییش عادی‌یه، فقط واسه این‌که بازی ره خوب انجام هاده. Ayotte et al., 2002 Peretz et al., 2017

نمونهٔ نیم‌پرده چی ره نشون دِنه؟

حساب این‌جوری‌یه: 440 ضربدرِ 2 به توانِ یک‌دوازدهم؛ افزایشِ نسبی حدودِ 5.95% هسه. این یه فاصلهٔ آهنگی ره نشون دِنه. این آستانهٔ میانگینِ تشخیصِ منتشرشده نی‌یه و چیزی دربارهٔ بلندیِ صدایی که هر کس واسه تشخیصِ یکی از این دو نغمه لازم دارنه، نمی‌گه. مجموعه‌آزمون‌هایِ آهنگ چند جور کارِ زیر و بمی و نغمه ره از هم جدا کننه. Peretz et al., 2003

تشخیصِ نغمهٔ بالاتر همهٔ تواناییِ آهنگی ره می‌سنجه؟

نه. ساختارِ نغمه، حافظه، دریافتِ ریتم و زمان‌بندیِ حرکتی توی کارهایِ جداگانه سهم دارنه. پروتکلِ مونترآل توضیح دِنه که واسه دسته‌بندی، روندِ غربالگریِ گسترده‌تری از یه نتیجهٔ تنها لازمه. Vuvan et al., 2017

زیر و بمی، ریتم و آواز ره باید جدا نگه داشت

ممکنه کسی توی هماهنگ کردنِ حرکت با ضرب مشکل داشته بوه، ولی الگویِ پردازشِ زیر و بمیِش همون نبوه. موردِ ناشنواییِ ضرب و مرورِ پژوهش‌هایِ ریتم این تفاوت ره نشون دِنّه. همین‌طور، تولیدِ یه نت با آواز، یه کارِ حرکتی هم اضافه کِنّه؛ این همونِ قضاوت دربارهٔ این نی‌یه که کدوم‌یک از دو نغمهٔ داده‌شده بالاتره. Phillips-Silver et al., 2011 Repp et al., 2013

چرا بازیِ آنلاین محدودیت دارنه

دستورها، پخشِ صدا، توجه و مقایسهٔ دقیقِ محرک‌ها، همگی روی چیزی که امتیاز نشون دِنه اثر دارنه. پروتکلِ پژوهشی بررسی‌هایِ بیشتری از یه خرده‌آزمونِ آنلاین لازم دارنه. بازی آستانه‌هایِ شنواییِ کالیبره‌شده ره به‌دست نِنه، حتی اگه صداها با بسامدهایِ دقیق توصیف بون. Vuvan et al., 2017 Peretz et al., 2003

پایاییِ امتیازِ هر نفر هم مدرک لازم دارنه. یه کارِ کوتاه می‌تونه واسه نشون دادنِ یه روند مفید بوه، ولی واسه دسته‌بندیِ پایدارِ افراد کمتر به‌درد بخوره. یافته‌هایِ پارادوکسِ پایایی، هشدارِ کلی دربارهٔ این جهشِ نتیجه‌گیری‌یه؛ نه این‌که همهٔ آزمون‌هایِ آهنگ نامطمئن هسّنه. Hedge et al., 2017

از این تفاوت واقع‌بینانه چی کار می‌تونین هاکنین؟

مشکل ره دقیق توصیف هاکنین: شنیدنِ صدایِ آهسته، تشخیصِ تغییرِ زیر و بمی، به‌یاد آوردنِ نغمه یا ضرب گرفتن، مشاهده‌هایِ جدا هسّنه. نتیجهٔ بازی می‌تونه کمک هاکنه پرسشی ره مطرح هاکنین، ولی علتِ بالینی ره تشخیص نِنه. اگه نگرانی دربارهٔ حساسیتِ شنوایی‌یه، امتیازِ بازیِ زیر و بمی اون اندازه‌گیری‌یه که جوابِ پرسش ره بده؟ نه. Peretz et al., 2002 Vuvan et al., 2017

مدرک‌هایِ ارجاع‌داده‌شده، تشخیصِ شخصی از روی نمونهٔ نیم‌پرده، عددِ شیوع یا امتیازِ پایینِ آنلاین ره پشتیبانی نکوننه. ارزشِ این مدرک‌ها اینه که توانایی‌هایِ شنیداری و آهنگیِ متفاوت ره از نظرِ مفهومی و اندازه‌گیری جدا نگه دارنه. Peretz et al., 2017 Peretz et al., 2003