یه جای کوچیک واسه شروع
سابقهٔ خودت ره مرجع قرار بده
اسم و نوعِ کار ره بنویس، بعد پیش از شروع دقیقه‌ها ره حدس بزن. واسه وقفه‌ها مکث هاکن و وقتی کار تموم بَیه پایان بده. واسه کارهای تکراری مثل ایمیل، همون اسمِ نوع ره استفاده هاکن. نسبتِ جاری برابرِ کلِ زمانِ ثبتشده تقسیم بر کلِ زمانِ برآوردشده واسه اون نوعه.
این بر چه پایه‌ایه
این ابزارِ زمان‌گیری و حسابه، نه ارزیابیِ ناتوانیِ درکِ وقت یا هیچ وضعیتِ دیگه‌ای. نسبتِ 1.6× یعنی کارهای ثبتشده در مجموع 1.6 برابرِ دقیقه‌هایی وقت گرفتن که حدس زدی. یه نوبت فقط یه مشاهده‌ست. اندازهٔ کارها، مکث‌ها و قاعدهٔ تموم‌کردن روی نتیجه اثر دارن؛ قولِ بیشتر شدنِ دقت داده ناکنه.
چند جوابِ به‌دردبخور
وقتی وقفه پیش بیاد یا زبانه ره ببندم چی بَیه؟
«مکث» اضافهشدنِ وقت ره نگه میداره تا دوباره ادامه بدی. زمانسنجِ در حال اجرا با بارگذاریِ دوباره یا بستنِ زبانه هم وقتِ ساعت ره میشمره؛ پس اگه میخوای اون وقت حساب نشه، پیش از رفتن مکث هاکن. زمانسنجها به ساعتِ دستگاه و مرورگر وابستهان؛ تغییرِ ساعتِ سیستم ممکنه روشون اثر بذاره.
نسبتِ جاریِ من چطور حساب بَیه؟
واسه هر نوعِ کار، جمعِ دقیقههای واقعی ره تقسیم بر جمعِ دقیقههای حدسزده هاکن. اسمِ نوع به بزرگیِ حروف حساس نیّه و فاصلههای دورش حساب ناکنه. نسبتِ بالای 1 یعنی کارهای ثبتشده در مجموع بیشتر وقت گرفتن؛ زیرِ 1 یعنی کمتر. وقفههای مکثشده حساب ناکنن. این سابقهٔ کارِ خودته، نه مقایسه با مردم.