تند تایپ کوردن واسه، حتماً باید از هر 10 انگوشته کار بَگیرین؟

این عددها از جدول 2 مقالهٔ «ما چطور تایپ می‌کنیم» هستن. نمونه کوچیک بود و گروه‌های آموزشی رو به‌طور تصادفی واسه یادگیری روش‌های مختلف انتخاب نکرده بودن. تفاوتِ غیرمعنادار ثابت نمی‌کنه که آموزشِ رسمی هیچ‌وقت کمک نمی‌کنه. این داده‌ها نشون می‌دن که تنها شمردنِ انگوشته‌ها، دلیلِ کافی واسه توضیحِ مهارتِ دیده‌شده نیه. Feit و همکاران، 2016

ضبطِ حرکت‌ها چی نشون بدا؟

این پژوهش نگاه، حرکتِ دست و رفتارِ انگوشته‌ها روی دکمه‌های صفحه‌کلید ره بررسی کرد. سپردنِ ثابتِ هر دکمه به انگوشته‌ای مشخص، آماده‌کردنِ حرکت‌های بعدی و کم‌کردنِ حرکت‌های بی‌دلیل، با اجرای بهتر همراه بودن. اینا توصیفِ رفتارِ تایپیست‌های ماهرن؛ آزمایشِ تصادفیِ یه برنامهٔ آموزشی نیه که افزایشِ معینی در WPM رو تضمین کنه. Feit و همکاران، 2016

پژوهشِ خیلی بزرگ‌ترِ تایپ با رایانه هم شکل‌های گوناگونِ تایپ‌کردن ره پیدا کرد. تایپیست‌های تندتر، از جمله توی زمان‌بندیِ جفت‌حرف‌ها و هم‌پوشانیِ فشارِ دکمه‌ها با هم فرق داشتن. فقط شمردنِ انگوشته‌ها نشون نمی‌ده حرکت‌ها در گذرِ زمان چطور مرتب می‌شن. Dhakal و همکاران، 2018

چرا واژه‌های آشنا مهم‌ان

هر دو گروه رشته‌های تصادفی ره خیلی کندتر از متنِ معمولی تایپ کردن. تایپ‌کردن، شناختن و پردازشِ متنِ پیشِ رو ره هم دربر داره و علاوه بر اون، باید دکمه‌ها ره فشار داد. پژوهشِ کلاسیک، این کار ره دارای بخش‌های ادراکی، شناختی و حرکتی می‌دونه؛ پس عوض‌شدنِ متنِ آزمون می‌تونه نمره ره خیلی تغییر بده، بی‌اینکه تعدادِ انگوشته‌های به‌کاررفته عوض بشه. Feit و همکاران، 2016 Salthouse، 1986

یعنی بهتره تایپِ بی‌نگاه ره یاد نگیرین؟

داده‌ها این نتیجه ره هم پشتیبانی نکونن. مقایسهٔ آزمایشگاهی می‌پرسه تایپیست‌های فعلی چطور رفتار می‌کنن، نه اینکه واسه یه تازه‌کارِ مشخص کدوم روشِ آموزش بهتره. پژوهش دربارهٔ سابقهٔ تمرینِ تایپیست‌های روزمره، بررسیِ اینکه مردم چی و چطور تمرین می‌کنن ره پشتیبانی می‌کنه؛ ولی جوابِ علت‌ومعلولی دربارهٔ بهترین روشِ آموزش هنوز روشن نیه. Keith و همکاران، 2007

تایپ با تلفن هم یادآوریِ دیگه‌ایه که روشِ مناسب به دستگاه بستگی داره. پژوهشِ بزرگِ تلفن همراه، شکل‌های مختلفِ استفاده از انگوشته و امکاناتِ کمکی ره هم دربر می‌گیره. از نتیجه‌هاش نمی‌شه مستقیم دربارهٔ دورهٔ ده‌انگوشته‌ایِ تایپ با رایانه حکم داد. Palin و همکاران، 2019 MacKenzie و Soukoreff، 2002

موقع یادگیری چی ره دنبال کنین؟

متنی ره که درست وارد کردین، همراه با سرعت و روی متن‌های ناآشنای هم‌جور بسنجین. درست‌کردنِ اشتباه‌ها وقت می‌گیره، حتی اگه نوشتهٔ آخر درست به‌نظر بیاد؛ اشتباه‌هایی که درست نمی‌شن هم هزینهٔ جداگونه دارن. پژوهش‌های سنجشِ ورودِ متن توضیح می‌دن که نرخِ خطای آخرِ کار، زحمتِ اصلاح و سرعت، هرکدوم اطلاعاتِ جداگونه‌ای می‌دن. Soukoreff و همکاران، 2003 Soukoreff و همکاران، 2001

ثابت نگه‌داشتنِ صفحه‌کلید، زبان، جورِ متن و قانونِ اصلاحِ اشتباه‌ها، مقایسه ره راحت‌تر می‌کنه. اینجا مدرکی نیه که بگه هر روز چند دقیقه تمرین لازمه، رسیدن به مهارت چقدر طول می‌کشه یا همه باید روشِ جاافتاده‌شون ره عوض کنن. جوابِ این پرسش‌ها به شواهدِ نوعِ دیگه‌ای از مداخله نیاز داره. Keith و همکاران، 2007 MacKenzie و Soukoreff، 2002

نتیجهٔ کاربردی اینه که مهارت فقط به تعدادِ انگوشته‌ها وابسته نیه. تایپِ بی‌نگاهِ رسمی یه روشِ مرتب‌شده‌ست؛ تایپیست‌های باتجربهٔ خودآموخته هم می‌تونن ماهر بَبن. چیزی که باید بسنجین، اجرای درست در کارهاییه که خودتون واقعاً انجام دین، نه اینکه دست‌های کسی شبیهِ یه الگوی ازپیش‌تعیین‌شده باشه. Feit و همکاران، 2016 Dhakal و همکاران، 2018